جشنواره-فجر

قایق‌سواری در تهران نه فیلم است نه سینما؛ یک تیزر 90 دقیقه‌ای شهری با بازیگران خسته و شوخی‌های مرده که فقط وقت و عزت نفس مخاطب را هدر می‌دهد.

ایسنا : جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر نیز به پایان رسید.

فارابی پول مردم را ریخت پای سقف سست امینی؛ سوءاستفاده فرصت‌طلبانه از درد ملی جنگ، شوخی‌های پیش‌پاافتاده و شعارهای توخالی همدلی که فقط مخاطب را خسته و عصبی می‌کند.

حضور منتقد برنامه هفت در مقام مشاور کارواش، به‌جای ارتقای اثر، به یکی از پرسش‌برانگیزترین جنبه‌های این پروژه تبدیل شد؛ حضوری پرحرف‌وحدیث که پرسش‌های تازه‌ای برای منتقدان و مخاطبان ایجاد کرد.

مناقشه اخیر پیرامون مهران احمدی، مفهوم «بازیگر متصل» را دوباره به مرکز توجه آورده؛ جایی که فاصله میان کارنامه نهادی و موضع‌گیری اعتراضی، پرسش‌های جدی درباره صداقت حرفه‌ای ایجاد می‌کند.

نمی‌شود که مردم تروریست‌ها را در دادگاه‌ها ببینند اما پشتیبانان همین تروریست‌ها را هم ببینند که به‌صورت روزمره مشغول حمایت‌های علنی یا تلویحی از آشوب دِی ماه هستند!

فیلم «کوچ» به کارگردانی محمد اسفندیاری، سفری زیبا و انسانی به ریشه‌های شخصیت سردار قاسم سلیمانی است؛ روایتی از کودکی، خانواده و فرهنگ که صلابت، مسئولیت‌پذیری و امید را به تصویر می‌کشد.

این گروه سلبریتی‌های شورشی باید متوجه شوند که نمی‌توانند همزمان از مواهب و برکات نظام جمهوری اسلامی متنعم باشند و بر روی آن نیز تیغ بکشند. کمترین هزینه این شورش، ممنوعیت فعالیت این سلبریتی‌هاست.

فیلم «سرزمین فرشته‌ها» به کارگردانی بابک خواجه‌پاشا، با تمرکز روی رنج مردم غزه، پرمدعا و سطحی ظاهر شده و بیشتر فرم‌گرایی بی‌روح را جای روایت انسانی واقعی قرار داده است.

آیا همچنان قرار است پول و اعتبار ایران در اختیار سلبریتی‌های معارض قرار گیرد تا نقش ایستگاه فرهنگی دشمن در داخل خاک ایران را هم در کنار نقش‌های سینمایی خود بازی کنند و هیچ برخوردی هم با آنان نشود؟