نقد-فیلم-خارجی

«بوگونیا» تازه‌ترین اثر لانتیموس، تصویری هولناک از سقوط عقل جمعی و سلطه شرکت‌های بی‌رحم ارائه می‌دهد؛ فیلمی که خشونت، پارانویا و طنز سیاه را به مرز آزار روانی می‌رساند.

. «لبریز شدن» به جای آنکه زخمی عمیق بر ذهن تماشاگر بگذارد، تنها لکه ننگ دیگری در کارنامه‌ تکراری فیلمسازی است که به نظر می‌رسد بیش از هرچیز به پر کردن رزومه علاقه دارد.

آنچه که پاپ، رهبر کلیسا بر روی زمین می‌گوید و انجام می‌دهد مهم است. در طول چند صد سال گذشته پیشرفت‌هایی در برخی زمینه‌ها رخ داده است.

آیا ایالات متحده در راه به سوی جنگ داخلی قرار گرفته است و حضور دوباره ترامپ در کارزار انتخاباتی پیش رو زمینه تجزیه ایالتی را تشدید و تقویت خواهد کرد؟

آیا ایالات متحده در راه به سوی جنگ داخلی قرار گرفته است و حضور دوباره ترامپ در کارزار انتخاباتی پیش رو زمینه تجزیه ایالتی را تشدید و تقویت خواهد کرد؟

ورسیون تازه هالیوودی ناپلئون، نسخه‌ای تجدیدنظرطلبانه‌ای نیست که به درک مورخان پایبند باشد. به نظر می رسد تنها چیزی که اسکات می تواند به آن ببالد، آواتار مردانگی سمی این شخصیت است.

مدیرعامل شرکت «متل» (Mattel) و تیم اجرایی مذکر او یادآور مدیران دولتی پاسخگو در سریال «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟! » سروش صحت هستند.

هر چند سال، فیلمی ساخته می شود که قواعد ژانر را که، ناگزیر، به وادی تکرار و پیش‌بینی‌پذیری می افتد، تکانی می دهد و خون تازه‌ای به ان تزریق می کند. «Nope» جردن پیل، قطعا یکی از همان‌ فیلم‌هاست.

اشتاینهاور که پروژه‌ «همه چاقوهای قدیمی» را با محوریت ایران‌هراسی به نگارش درآورده شبیه جاسوس-نویسندگانی است که در آمریکایی جنوبی و اروپای شرقی هر پرونده امنیتی را تبدیل به داستان می‌کنند.

گروگان گرفتن عمیق‌ترین و خصوصی‌ترین احساسات و رازهای عاطفی افراد با هدف کسب شهرت و ثروت، چیزی نیست که بدون عقاب و عقوبت بماند و «کوچه‌ی کابوس» این حقیقت را تلخ و عمیق تجسم می بخشد.