سازمان-میراث-فرهنگی

نام حسین انتظامی این روزها بیش از آنکه یادآور شفافیت اداری باشد، با شبکه‌ای از انتصابات همسو گره خورده؛ شبکه‌ای که استقلال نهادهای فرهنگی را زیر سؤال برده است.

به جرات می‌توان گفت که هیچ دولتی پس از ادغام، مدیری لایق و شایسته برای سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری انتخاب نکرد و همه مدیران بدون تحصیلات و تخصص مرتبط، فقط از این منظر که حزبی یا جناحی بودند انتخاب شدند.

با قهر رئیس‌جمهوری، شرایط به‌سمتی رفت که همه دوست‌داران انقلاب با گوشزد ضرورت تبعیت از ولی‌فقیه و تبعات تمرد از آن، به نصیحت و سپس انذار دکتر احمدی‌نژاد پرداختند.

جایی خطاب به مسوولان فرهنگی گفتم، باور کنید آخرتی وجود دارد که از شما سؤال می‌کنن. هزاران نفر از بچه‌های مؤمن و متدین داریم که از من سؤال می‌کنند چرا دیگر درباره امام سرود نمی‌خوانید؟

مرتضی کاظمی، مردی که ردپایش در بیشتر حوزه‌های اقتصادی فرهنگ و هنر دیده می‌شود، به عنوان رئیس هیئت مدیره بنیاد رودکی انتخاب شده است؛ اما این در حالی است که نام او با پرونده گروه عظام نیز گره می‌خورد.

مونسان از معرفی راه‌آهن شمال به جنوب و کاروانسراها برای ثبت جهانی در آینده نزدیک خبر داد.

روزنامه اصلاح‌طلب از یکسو تأکید کرده است که نجفی دست به قتل زده و باید تبعاتش را بپذیرد، از سوی دیگر با مظلوم‌نمایی از یک قاتل، مدعی شده است که برای نجفی جنتلمن و نخبه ریاضی و مدیریت پاپوش دوخته‌اند.

اگر مجال بررسی و موشکافی باشد، شاید که این پرونده مصداق «گر حکم شود که مست گیرند…» باشد و خدا می‌داند که چه تعداد از «مدیران» کشور، بدون داشتن حداقل معیارهای مدیریت عالی، بر مناصب مهم تکیه زده‌اند.