اصولگرایان

محمد مهاجری گفت: رفتار کارنامه و عملکرد اصولگرایان در انتخابات مجلس دوازدهم ثابت کرد که آنها حاضر نیستند ریسک حضور در یک انتخابات با مشارکت پررنگ را برای حضور در مجلس بپذیرند.

هرچند مجلس یازدهم هم با آرای حداقلی شکل گرفت، اما اکنون رکوردهای حداقلی‌بودن هم در حال جابه‌جایی است و نفر اول تهران یک‌چهارم نفر اول دوره قبل رأی دارد و بعضی حوزه‌ها آرای باطله یا اول است یا دوم یا حتی جمع آرای سه نفر اول به اندازه نفر اول همان‌ حوزه در دوره قبل نیست؛ مانند تهران.

اگر مجادله حداد عادل با جوان‌ترهای اصول گرا با تمثیل «چنار - پاجوش»سر و صدا کرده 15 سال قبل هم در جریان استیضاح علی کردان داستان مباحثه « چنار - کدو بُن یا بوته کدو» مورد توجه قرار گرفت

مهاجری می گوید: الان که دوران کوتوله‌های سیاسی آغاز شده و آنها میدان‌داری می‌کنند طبیعی است که اختلافات پر حرارت ایجاد شود و مهار هم نخواهد شد.

اصرار جبهه اصلاحات بر تحریم انتخابات در حالی است که چپ‌های نجیب و مشارکت‌جو استدلال‌های جالب و قابل تأملی را در لزوم مشارکت و رأی دادن مطرح می‌کنند.

اگر اصول‌گرایان معتقدند با این سیاست‌ها مشکلات کشور حل می‌شود، دیگر چندان مهم نیست که چند درصد مردم در انتخابات شرکت می‌کنند. مشکلات که حل شوند، شکاف دولت و ملت نیز کاهش می‌یابد و آثار سیاسی کاهش این شکاف در داخل و خارج کشور احساس خواهد شد.

احمد زیدآبادی نوشت: برخی اصولگرایان در رقابت انتخاباتی با یکدیگر، جرایم و مفاسدی به دیگر اعضای ائتلاف نسبت می‌دهند که اگر درست باشد، جای طرف باید در زندان باشد و اگر نادرست باشد، اتهام‌زننده باید غرامتی بابت اتهام خود بپردازد.

سانترالیسم و تمرکزگرایی مقتدرانه موجود در اردوگاه اصلاحات نمی‌تواند با بیانیه 110 امضایی چپ‌های نجیب کنار بیاید.

ادبیات محاوره ای غالب در اردوگاه شان هم این است که اگر تو تندرو هستی، من از تو تندرو ترم و اگر صدای تو بلند است نعره من سهمگین تر است.

احمد زیدآبادی نوشت: اصولگرایان به قدری "ائتلاف انتخاباتی" درست کرده‌اند که حتی افراد علاقمند به فهم وضعیت آنها، حوصلۀ پیگیری منازعات و اختلافات آنها را ندارند. ظاهراً بیشتر اختلافات‌شان بر سر تصاحب پست‌های اجرایی و تقنینی برای نزدیکان خودشان است وگرنه اختلاف گفتمانی واضحی در بین اغلب آنان دیده نمی‌شود.