دولت-پزشکیان

ما ایرانیان اگر حکمرانی خوب و سرزمینی پیشرفته‌تر می‌خواهیم هیچ راهی جز تبعیت از منویات نخبگان و عالمان نداریم.

با اقدامات و تصمیمات پیاپی غلطی که مسئولان امر در بی‌نظارتی بر بازار و حذف ارز ترجیحی برنج مرتکب شده‌اند باید با طعنه گفت که این کالا در حال بازگشت به روزگار "پلوی درباری" است.

اصرار آمریکا و آذربایجان بر ایجاد دالان زنگزور در حالی است که ایران مخالفت قاطعی با آن دارد. برخی دیپلمات‌ها در این زمینه به "تجربه اوکراین" در رعایت نکردن خطوط قرمز روسیه هم اشاره کرده‌اند.

برخی چپ‌های ستادی در حالی بر لزوم "تحزّب" برای پیشرفت کشور تأکید می‌کنند که تجربه چین نشان می‌دهد حزب‌گرایی لازمه توسعه نیست.

ما عملا شاهد یک "سناریوی خطرناک اقتصادی" هستیم که با تأکید بر حذف ارز ترجیحی و انکار لزوم نظارت دولت بر بازار؛ فشار بر معیشت و سفره‌های مردم را تعقیب می‌کند.

آنان‌که در کنایه به نظام اسلامی از وطن و "ایران" حرف می‌زنند باید شجاعت داشته باشند و بگویند که ایران بدون نظام جمهوری اسلامی از نظر آنها چه شکل و شمایلی دارد؟!

عقب نشینی چپ‌ها در بزنگاه فراتر از یک تاکتیک انتخاباتی است و به نوعی استراتژی بقا در فضای سیاسی محدود ایران تبدیل شده است.

"جنبش دانشجویی" به‌ویژه طی 15 سال اخیر هرگز در معرض نقد قرار نگرفت و این یک آسیب بزرگ بود که موجب شد فعالان شاخه‌های مختلف این جنبش متوجه ایرادات خود نشوند.

یک اقتصاددان اخیرا ادعا کرده است که بخش عظیمی از جمعیت ایران برای تأمین زندگی روزمره به جست‌وجو در سطل‌های زباله روی آورده‌اند!

"پدیده بی‌دولتی در اقتصاد" چیست و چگونه می‌تواند یک بازار قوی را ضعیف کند، قدرت خرید مردم را از بین ببرد و موجب بروز گرانی دلبخواهی بشود؟