«بیشتر از یکصد سال پیش زمانی که وبا به تهران رسید ضربه کور بر فقیر و غنی به یکسان فرود آمد؛ همه آنها که باغی خارج از شهر داشتند و همه کسانی که میتوانستند زیر سقفی کرباسی در بیابان پناه بگیرند از دروازههای شمالی به خارج از شهر هجوم بردند. راههای منتهی به کوهستانها از جمعیت مهاجر پر بود.
