محمدحسین-مهدویان

نرگس آبیار و محمد حسین مهدویان هیچگاه نمی‌توانند به صراحت ابراز کنند که آثارشان در نفی انحراف از ایدئولوژی است و به توصیف‌های سینمایی از آثارشان بسنده می‌کنند.

هیات شجاع داوران در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر کار بسیار بزرگ و بی‌سابقه‌ای را انجام داد که انتظار می‌رود در به مقصود رساندن گفتمان فجر به صورت شایسته‌ای تجلیل شوند.

با دو قسمت ماجرای نیمروز، مخاطب می‌تواند با نفوذی‌ها، خائنان وطن و منافقین خلق تا حد بسیار خوب آشنا شود. مردم ما به تماشای این فیلم‌ها نیاز دارند.

اگر مهدویان برگ سوم را سینمایی رو نکند و از کنار این پرونده عبور کند، ماجرای نیمروز در سینما تکمیل نخواهد شد. لذا این کار بزرگ و عظیم تنها با ساختن فیلم سوم، تکمیل خواهد شد.

جشنواره سی و هفتم فجر، یک شروع جنجالی داشت. سخنان فاطمه معتمدآریا در مراسم افتتاحیه، حاشیه‌های زیادی برای این مراسم ایجاد و کرد و با شروع جشنواره، حاشیه‌ها همچنان ادامه پیدا کرد.

تنها کارکردی که در نگاه اول از این پلان و حرکت از کلوزآپ «کمال» به سمت لانگ شاتی به سمت بالا می توان برداشت کرد، تحقیر شخصیتی است که کارگردان با تلاش خود او را به قهرمان داستان هایش بدل کرده است.

به همان اندازه که انتخاب الناز شاکردوست و «فرشته صدر عرفایی» (در نقش غمناز، مادر عبدالمالک) حرفه ای و بی نقص است، می شود انتخاب هوتن شکیبا برای نقش عبدالحمید را زیر سئوال برد.

محمدحسین مهدویان، گرچه از تازه‌واردان سینمای ایران است، اما حالا که چهار فیلم ساخته که همه این فیلم‌ها هم در نوع خود موفق بوده‌اند، دیگر نام شناخته‌شده‌ای محسوب می‌شود