بر اساس پژوهشی منتشرشده در نشریه Nature Human Behaviour، بررسیهای دیرینهانسانشناسی در محوطه باستانی گومولاوا نشان میدهد قربانیان با ضربات شدید و مرگبار به ناحیه سر جان باختهاند.
الگوهای آسیبشناسی استخوان حاکی از استفاده از سلاحهای سنگین و کُند است؛ نوعی خشونت که پژوهشگران آن را «بیرحمانه، آگاهانه و کارآمد» توصیف کردهاند. زاویه و شدت ضربات احتمال سوارکار بودن مهاجمان یا برتری فیزیکی آنها نسبت به قربانیان را تقویت میکند.
زنان و کودکان؛ قربانیان اصلی
ترکیب جمعیتی این گور در پیشازتاریخ اروپا استثنایی است. بیش از 70 درصد اسکلتها متعلق به زنان و حدود 69 درصد متعلق به کودکان بودهاند؛ موضوعی که نشان میدهد این کشتار صرفاً نتیجه یک درگیری تصادفی نبوده، بلکه اقدامی هدفمند برای نابودی غیرنظامیان یک گروه خاص بوده است.
قربانیان از یک طایفه نبودند
تحلیلهای DNA و بررسی نسبت ایزوتوپ استرونسیم در مینای دندان نشان میدهد همه قربانیان به یک جامعه واحد تعلق نداشتهاند. بیش از یکسوم آنها از مناطق خارج از گومولاوا آمده بودند؛ نشانهای از جابهجاییهای جمعیتی گسترده و احتمالاً اسارت یا کوچ اجباری پیش از کشتار.
ریشههای درگیری؛ زمین، مهاجرت و قدرت
در قرن نهم پیش از میلاد، منطقه حوضه کارپات با موجی از مهاجرت و تنش میان گروههای کوچنشین و نیمهیکجانشین روبهرو بود. پژوهشگران معتقدند رقابت بر سر زمین و منابع به تضادهای ایدئولوژیک و در نهایت خشونتهای جمعی منجر شد؛ خشونتی که نهتنها برای حذف فیزیکی، بلکه برای بازتعریف ساختار قدرت به کار گرفته میشد.
گوری فراتر از یک دفن اضطراری
وجود اشیای آیینی مانند ظروف سرامیکی و بقایای قربانیکردن حیوانات نشان میدهد این محل صرفاً یک گور موقت نبوده است. باستانشناسان این تدفین را نوعی بنای یادبود خشونت میدانند؛ اقدامی نمادین برای تثبیت سلطه و از میان برداشتن تبار رقیب.
این کشف، شواهد نادری از استفاده آگاهانه از خشونت تودهای علیه زنان و کودکان در اروپای پیشازتاریخ ارائه میدهد.
منبع: روزیاتو
