هشدار مرعشی درباره تاخیر در پاسخ به مطالبات جامعه/ باید اعتراضات را به رسمیت شناخت/ متاسفانه نشانه‌های روشنی از آن در عمل دیده نمی‌شود

حسین مرعشی در روزنامه سازندگی نوشت:

در یادداشت‌ها و مصاحبه‌های پیشین با صراحت تأکید کرده بودم که نهادهای حاکمیتی باید مراقبت و توجه بیشتری نسبت به مردم داشته باشند. هشدارهای لازم داده شده بود که تداوم فشارهای اقتصادی و تنگنای معیشتی در نهایت می‌تواند، مردم را به انتخاب خیابان وادار کند. تا امروز اما به نظر می‌رسد، درک دقیقی از فشارهای فزاینده‌ای که بر زندگی مردم تحمیل شده در سطح تصمیم‌گیری کشور وجود ندارد و این ضعف متأسفانه کاملاً مشهود است. تداوم این وضعیت نیز می‌تواند به شکلی پیش برود که خیلی زود برای شنیدن مطالبات به‌حق مردم دیر شود. اکنون در مقطعی حساس قرار داریم؛ مقطعی که همه مسئولان و دست‌اندرکاران باید حفظ پایداری ایران و خنثی‌سازی توطئه‌ها و فتنه‌های دشمنان این سرزمین را در اولویت قرار دهند. برای تحقق این هدف نیز مردم اهمیت دارند؛ مردم محور اصلی ثبات و امنیت کشورند.

امروز مسئولان جمهوری اسلامی بیش از هر زمان دیگری باید مردم را در آغوش بگیرند، از آنان دلجویی کنند، به دیدگاه‌ها و مطالبات‌شان احترام بگذارند و اعتراضات صنفی و حتی غیرصنفی ناشی از فشارهای اقتصادی را به رسمیت بشناسند؛ امری که متأسفانه نشانه‌های روشنی از آن در عمل دیده نمی‌شود. گرچه حضور اخیر رئیس‌جمهور در وزارت جهاد کشاورزی و حمایت از بخشی که مسئول تأمین غذای مردم است از یک منظر اقدامی شایسته و قابل دفاع است؛ چراکه وزرایی که از حمایت لازم برخوردار نباشند طبیعتاً قادر به انجام مأموریت‌های سنگین خود نخواهند بود. با این حال باید توجه داشت که حتی اگر ده‌ها وزیر هم قربانی شوند به‌مراتب بهتر از آن است که اصل کشور و منافع ملی آسیب ببیند.

واقعیت اجتماعی امروز آن است که بخش گسترده‌ای از مردم از شرایط موجود عصبانی‌اند و احساس رهاشدگی می‌کنند. مردمی که در جریان جنگ 12 روزه و تجاوز اسرائیل به ایران، مردانه پشت مسئولان خود ایستادند، شایسته نبود که تنها چند ماه پس از آن با چنین فشارهای سنگین اقتصادی مواجه شوند. آیا هیچ‌کس در قبال این وضعیت مسئول نیست؟ هیچ مدیری نباید برکنار شود یا استعفا دهد؟ نباید صدای ملت در ساختار قدرت شنیده شود؟ اگر همه‌چیز درست پیش رفته پس این شرایط نابسامان چگونه قابل توضیح است؟ اگر قرار است با جهان گفت‌وگو شود، این گفت‌وگو باید صریح و شفاف باشد. اگر قرار است مدیران شایسته بر سر کار بیایند، اصلاحات مدیریتی باید بدون تعارف انجام شود.

اگر افراد ناتوان باید کنار گذاشته شوند، این اقدام نباید به تعویق بیفتد. عنصر زمان در شرایط کنونی حیاتی است؛ چرا اهمیت آن مورد توجه قرار نمی‌گیرد و همه تصمیمات با تاخیر اتخاذ می‌شوند؟ درحالی که تأخیر در تصمیم‌گیری، خود بخشی از بحران را بازتولید می‌کند. مدیران باید با تصمیمات قاطع و جدی به جنگ مشکلات بروند. به نظر می‌رسد، طرح سخنان غیرمنطقی و خلاف عرف بین‌الملل از سوی چهره‌هایی مانند ترامپ نیز بی‌ارتباط با درک آنان از نارضایتی عمومی در ایران نیست و مواضع او دقیقاً بر پایه تحلیل شرایط داخلی و شکاف‌های اجتماعی شکل می‌گیرد.

در چنین وضعیتی باید تمرکز اصلی بر ایران، پایداری آن، وحدت ملی، تمامیت ارضی و تقویت پیوند میان مردم و حاکمیت باشد. راه‌حل‌ها نیز پیچیده نیستند. اول، هر مدیری در هر سطحی که ادامه حضورش به زیان کشور است باید بدون تعلل تغییر کند و اداره امور به مدیرانی سپرده شود که هم کارآمدند و هم از اعتماد عمومی برخوردارند. دوم، لازم است نسبت به اشتباهات گذشته، صادقانه از مردم عذرخواهی کنیم و اعتراضات صنفی و مطالبات برخاسته از فشارهای اقتصادی را به رسمیت بشناسیم. در عین حال باید به‌صراحت تأکید شود که اعتراضات نباید به خشونت کشیده شوند و هیچ‌کس حق ندارد، مطالبات مدنی را به مسیر درگیری مسلحانه سوق دهد.

در صورت بروز اعتراض، این وظیفه نیروهای انتظامی است که با صبوری، خویشتن‌داری و سعه‌صدر با معترضان برخورد کنند و اجازه ندهند، اعتراضات به خشونت و خون‌ منتهی شود. امروز کشور بیش از هر زمان دیگری به همراهی ملت، وحدت اجتماعی و هم‌افزایی میان دولت و حاکمیت نیاز دارد تا بتوان از این شرایط دشوار عبور کرد. سیاست‌هایی که کشور را به این وضعیت اقتصادی رسانده‌اند باید اصلاح شوند تا مسیر حرکت ایران به‌سوی آرامش، پیشرفت و حل ریشه‌ای مشکلات هموار شود.