صاحب لواء حسین

ایستادگی،مقاومت و پایداری.مقابله با عواملی که انسان را از تلاش در راه هدف بازمی دارد، تحمل سختیها و ناگواریها به خاطر پیروز شدن و انجام وظیفه.
در حادثه کربلا،زیباترین جلوه های صبر و پایداری در راه عقیده و تحمل مشکلات مبارزه ترسیم شده و سبب ماندگاری و جاودانگی آن حماسه و پیروزی ابدی آن گروه اندک بر دشمنان انبوه شده است،همانگونه که قرآن کریم می فرماید:«کم من فئة قلیلة غلبت فئة کثیرة باذن الله و الله مع الصابرین » ⁽¹⁾ و امیر مؤمنان «ع »فرمود:«الصبریهون الفجیعة » ⁽²⁾ مقاومت،فاجعه و حادثه سخت را آسان می کند.از سوی دیگر،برای مؤمنان،بر عامل غلبه بر سختیهاست و هر چه میزان تحمل بیشتر باشد،سختی مصیبت کاسته می شود و پروردگار نیز موهبت صبر را به مؤمنان عطا می کند و به فرموده امام صادق «ع »،خداوند صبر را به اندازه مصیبت بر دلها وارد می کند:«ان الله ینزل الصبر علی قدر المصیبة ». ⁽³⁾ در حماسه عاشورا، «صبر»هم در گفتارها و شعارها و هم در عملها و رفتارها مشهوداست،هم در شخص سید الشهداء«ع »،هم در عترت و یاران صبور و وفادارش.امام حسین «ع »آنگاه که می خواست از مکه به قصد عراق خارج شود،خطبه ای خواند که درضمن آن آمده است:«رضی الله رضانا اهل البیت،نصبر علی بلائه و یوفینا اجرالصابرین ». ⁽⁴⁾ رضایت و پسند ما خانواده،همان رضای الهی است،بر بلا و آزمون او صبرمی کنیم،او نیز پاداش صابران را به ما عطا می کند.در یکی از منازل میان راه نیز،با توجه دادن همراهان به سختی مسیر و استقبال از نیزه ها و شمشیرها و نیاز میدان عاشورا به دلیرمردانی مقاوم و شکیبا بر زخم و مرگ و شهادت،فرمود:«ایها الناس! فمن کان منکم یصبرعلی حد السیف و طعن الاسنة فلیقم معنا و الا فلینصرف عنا». ⁽⁵⁾ ای مردم!هر کدام از شما که تحمل تیزی شمشیر و ضربت نیزه ها را دارد با ما بماند،وگرنه برگردد! یاران آن حضرت نیز همانگونه بودند که او می خواست.در میدان «صبر»،پایدار ماندند و بر تشنگی،محاصره،هجوم دشمن،کمی یاران و شهادت همرزمان مقاومت می کردند و از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدند.حتی بعضی شان روز عاشورا خوشحالی و شوخی می کردند و می گفتند:میان ما و بهشت،جز ساعتی جنگ و تحمل ضربت تیغها و نیزه ها وتیرها نیست و پس از آن،بهشت جاودان الهی است.ابا عبد الله «ع »نیز آنان را چنان بار آورده و تعلیم داده بود که پایداری را پل عبور به بهشت بدانند.روز عاشورا به آنان چنین خطاب کرد:«صبرا بنی الکرام!فما الموت الا قنطرة تعبر بکم عن البؤس و الضراءالی الجنان الواسعة و النعیم الدائمة...»، ⁽⁶⁾ مقاومت!ای بزرگ زادگان،که مرگ،پلی است که شما را از رنج و سختی به سوی بهشتهای گسترده و نعمتهای ابدی عبور می دهد.درس صبر را،حتی به اهل بیت خویش می داد و آنان را در مقابل شهادت خویش،دعوت به شکیبایی و تحمل می کرد و این که گریبان چاک نزنند و صورت نخراشند:«انظروا اذا اناقتلت فلا تشققن علی جیبا و لا تخمشن وجها». ⁽⁷⁾ خود امام بر کشته شدن و داغ فرزندان ویاران صبر کرد،خواهر صبورش زینب،صبورانه بار این حماسه خونین را به دوش کشیدو لحظه لحظه حوادث کربلا،جلوه های مقاومت و پایداری بود.حتی آخرین کلمات سید الشهدا«ع »نیز در قتلگاه که بر زمین افتاده و با پروردگارش مناجات می کرد،حاکی ازهمین روحیه بود:«صبرا علی قضائک ». ⁽⁸⁾ صحن ابا عبد الله حرم حسینی صفاح
نام یکی از منزلگاههای شمال راه مکه به طرف کربلا،بین حنین و علامتهای حرم.صفاح به معنای کناره کوه است.در همین محل،امام حسین «ع »با فرزدق برخورد کرد که از عراق می آمد و اوضاع مردم را از او پرسید.او جواب داد:دلهای مردم با تو،ولی شمشیرهایشان همراه بنی امیه است.آنگاه با هم پیرامون تبدیل حج به عمره و عزیمت از مکه به سوی کوفه صحبت کردند.بعضی این ملاقات را در منزل «ذات عرق »
گفته اند. ⁽⁹⁾ ضحاک بن عبد الله مشرفی
از اصحاب امام حسین «ع »در کربلا بود،ولی پس از شهادت یاران امام،تصمیم به فراراز معرکه گرفت.خدمت امام آمد و گفت:ای پسر پیامبر!با هم قرار گذاشته بودیم که تاوقتی مدافعی داری من هم دفاع کنم.اینک که مدافعان کشته شده اند،مرا اجازه بده که بروم.امام آزادش گذاشت.او که قبلا اسب خود را در یکی از خیمه ها بسته بود و خود،پیاده می جنگید،پس از اذن امام،سراغ اسب خویش رفت و سوار شده،به طرف نیروهای سپاه کوفه تاخت.برایش راه باز کردند.تعدادی از سربازان تعقیبش کردند.چون به روستایی نزدیک ساحل فرات به نام «شفیه »رسید،ایستاد.تعقیب کنندگان او را شناختند واز تعقیبش منصرف شدند. ⁽¹⁰⁾ ضحاک بن عبید الله هم گفته و او را از اصحاب امام سجاددانسته اند. ضرغامة بن مالک
از شهدای کربلاست.وی در کوفه می زیست و از شیعیان امام و بیعت کنندگان بامسلم بن عقیل بود.چون مسلم شهید شد،همراه سپاه کوفه به کربلا آمد،اما در آنجا به یاران سید الشهداء«ع »پیوست و عصر عاشورا به شهادت رسید.برخی هم شهادت او را درحمله اول دانسته اند.نام وی در زیارت ناحیه مقدسه هم آمده است. ⁽¹¹⁾ ضریح
محفظه ای که روی قبر مطهر سید الشهدا«ع »و امامان و امامزادگان دیگر قرار دارد.
ضریح،هم به معنای گور،قبر بی لحد و مغاکی است که در میان گور سازند،برای مرده،شکاف میان گور یا در یک جانب آن یا شکاف،هم به معنای خانه چوبین و مشبک و یا ازمس و نقره و جز آن که بر سر قبر امامی یا امامزاده سازند. ⁽¹²⁾ در روایات است که «ضراح »،جایی در آسمان چهارم،در برابر کعبه است،خانه ای برای پروردگار. ⁽¹³⁾ در فرهنگ دینی،ضریح قبور اولیاء خدا مقدس و متبرک است و آن را می بوسند وکنارش به زیارت می پردازند و هنرمندان و صنعتگران مسلمان در ساختن و پرداختن ضریح،ظریفکاریهای جالبی دارند.در عرف رایج میان علاقه مندان سید الشهدا«ع »،تعبیر«ضریح شش گوشه »بار عاطفی خاصی دارد و دلها را به سوی خود جذب می کند و شوق شیعه را به زیارت آن ضریح مطهر بر می انگیزد.
پی نوشتها
1-بقره،آیه 249.
2-غرر الحکم.
3-من لا یحضره الفقیه،ج 4،ص 416.
4-اعیان الشیعه،ج 1،ص 593.
5-ینابیع المودة،ص 406.
6-نفس المهموم،ص 135.
7-لهوف،ص 81.
8-مقتل الحسین،مقرم،ص 357.
9-همان،ص 203،به نقل از تاریخ طبری و کامل ابن اثیر.
10-عبرات المصطفین،محمد باقر محمودی،ج 2،ص 54،حیاة الامام الحسین،ج 3،ص 229(نقل از انساب الاشراف).
11-عنصر شجاعت،ج 3،ص 14،تنقیح المقال،مامقامی،ج 2،ص 106.
12-لغت نامه،دهخدا.
13-مجمع البحرین،طریحی.