![مساقات چیست و چه شرایطی دارد؟](/Upload/Public/Content/Images/1396/10/17/1316500509.jpeg)
مُساقات یکی از عقود و قراردادهایی است که شرایط و ویژگیهای آن در قانون مدنی ایران در مواد 543 تا 545 بیان شده است (در اصطلاح یکی از عقود معین است). در این گفتار کوتاه سعی داریم تا با ویژگیهای اصلی قرارداد مساقات آشنا شویم.
مساقات چیست؟
مساقات در لغت به معنای آبیاری کردن است. در مفهوم فقهی و حقوقی هم مساقات چندان از این معنا دور نیفتاده است. در مفهوم حقوقی، مساقات به معنای «نگهداری از درختان و بوتههای موجود در باغ و تقسیم منافع و ثمرهی این درختان است».
درواقع در این قرارداد، فردی که صاحب باغ یا ملک است، با دیگری قرارداد میبندد که به درختان باغ او رسیدگی نماید (آنها را آبیاری کند و دیگر مواظبتهای معمول را از درختان باغ بهعمل آورد) و درمقابل، درصد و سهمی از محصول و ثمرهی را دریافت کند. به کسی که وظیفهی مواظبت و نگهداری از باغ را برعهده دارد «عامل» گفته میشود؛ بنابراین مساقات قراردادی است میان مالک و عامل که در آن عامل متعهد میشود از درختان و باغ نگهداری کند و درمقابل در محصول باغ شریک شود؛ یکی باغ را در اختیار میگذارد و دیگری عملی را انجام میدهد و درنهایت در محصول نهایی شریک هستند و بر محصول مالکیت مشاع دارند (نسبت مالکیت هرکدام در محصول نهایی بسته به توافق طرفین است).
شرایط مساقات
![مساقات چیست](/Upload/Public/Content/Images/1396/10/17/1316500665.jpeg)
- موضوع این قرارداد نگهداری از درخت، بوته و مواردی است که ریشهی ثابت دارند و میوه، گل یا برگ آنها برداشت میشود (مثلا درختان میوه یا بوتههای گل سرخ یا گیاهی مانند حنا)؛ بنابراین مساقات شامل زراعت و کشتوکار محصولاتی مانند گندم و برداشت آنها نمیشود (زراعت در زمین دیگری درمقابل دریافت سهم مشخصی از محصول، موضوع یکی دیگر از عقود به نام «عقد مُزارعه» است).
- مساقات شامل «کاشتن» درخت و گیاه نمیشود. بلکه صرفا شامل نگهداری از درختان و گیاهانی است که موجودند.
- پرداخت حقالزحمه در مساقات، حتما باید بهصورت سهم مشاعی از محصول و ثمره باشد و مطابق با این قرارداد، نمیتوان مبلغ مشخصی را بهعنوان حقالزحمه برای عامل درنظر گرفت. در این صورت این قرارداد دیگر مساقات محسوب نخواهد شد. البته میتوان چنین شرط کرد که علاوه بر سهم مشاعی از محصول، مال دیگری به یکی از طرفین داده شود. مثلا چنین شرط میشود که عامل یکدهم از محصول و یکمیلیون تومان پول دریافت خواهد کرد.
- در عقد مساقات نمیتوان شرط کرد که تمام محصول یا ثمره، متعلق به عامل یا مالک باشد؛ در این صورت قرارداد مساقات صحیح نیست.
- مدت این قرارداد باید مشخص باشد. باید توجه داشت که مدت این قرارداد نمیتواند کمتر از مدتی باشد که در آن میوه و محصول بهدست میآید. بهعنوان مثال درمورد درختانی که در فصل بهار محصول میدهند، نمیتوان قرارداد مساقاتی منعقد کرد که از تابستان شروع و در زمستان تمام شود.
- تعهد عامل در این قرارداد، «تعهد به وسیله» است؛ یعنی او وظیفه دارد که درحدود متعارف و تا جایی که معمول است از درختان و باغ مواظبت و نگهداری بهعمل آورد. در این صورت اگر محصول باغ به هر دلیلی کم شد، عامل، مسئول آن نخواهد بود؛ اما اگر عامل وظیفهی خود را در نگهداری از محصول (آنطور که مرسوم و رایج است) بهخوبی انجام ندهد (بهعنوانمثال درختان و میوهها را بهموقع سمپاشی یا کوددهی نکند) و به همین دلیل از محصول کاسته شود، باید خسارتی را که به مالک وارد شده است، جبران کند.
اتمام قرارداد
مساقات هم مانند اغلب قراردادها باید دارای مدت مشخصی باشد و پس از اتمام این مدت خاتمه یابد. باید توجه داشت که مساقات در زمرهی عقود لازم (یکی از انواع عقود در قانون مدنی) دستهبندی میشود. به این معنی که پس از انعقاد این قرارداد، هیچکدام از طرفین نمیتوانند قرارداد را برهم بزنند، مگر در موارد محدود و مشخص قانونی. حتی اگر در اثنای قرارداد یکی از طرفین فوت کند، باز هم قرارداد به قوت خود باقی است.
اگر به هر دلیلی قراردادی که میان طرفین بسته شده است، باطل باشد (مثلا یکی از طرفین در زمان انعقاد عقد، ارادهی سالمی نداشته باشد) در این صورت تمام محصول متعلق به مالک خواهد بود و عامل دیگر مستحق سهم مشاعی از محصول نیست، بلکه مالک باید با درنظر گرفتن عرف، به عامل اجرت المثل و حقالزحمه پرداخت نماید.