به گزارش ایسنا، ورزش سه نوشت: «در شرایطی که فوتبال ایران روی سکوها خبرهایی داغتر از داخل زمین چمن دارد، جای یک نفر خالی است؛ یک نفر که هشدار بدهد، انذار کند، دل بسوزاند و کمی مسئولان امر را به تکاپو بیندازد تا کاری برای این فوتبال انجام دهند.
تلاش کردیم در یکی از گامهای نخست کمپین نه به خشونت ورزشگاهها با یکی از دلسوزهای فوتبال صحبت کنیم؛ مردی که البته حضورش روی نیمکتهای این فوتبال دور از حواشی هم نبود اما همیشه میشد به دغدغهمند بودنش گواهی داد.
محمد مایلیکهن همان طور که انتظار میرفت، صحبت کوتاهش با ما را این گونه آغاز کرد: من هیچی از فوتبال نمیدانم و سر درنمیآورم. دیدهاید که هفت - هشت ماهی هم هست که حرف نمیزنم.
او وقتی متوجه شد که مسئله مد نظر ما به جو متشنج و البته خطرناک استادیومها و رفتارهای پرخاشگرانه تماشاگران در هفتههای اخیر مربوط است، گفت: مسائل جدید که اصلا به فوتبال ربط ندارد. مسئله مملکتی است و به مشکلات عدیده معیشتی مردم مربوط است. من دیگر صحبت نمیکنم. بس است دیگر. چقدر حرف بزنیم؟ آن قدر خودمان را اذیت کردیم که از بین رفتیم و تمام شد.
او در معدود حرفهایی که درباره جو استادیومها زد، اشاره کرد: من هفت - هشت سال پیش در این باره صحبت کردم، دوباره 2 سال قبل هم حرف زدم. یعنی صحبت که هیچ، عمل کردم. ما عادت داریم همیشه وقتی به خودمان اهانت می کنند، ناراحت می شویم. تازه من این طور نبودم و زمانی که به دیگران اهانت می شد، ناراحت شدم و واکنش نشان دادم. گفتم محیط ورزشگاه ها نباید این طور باشد، باید همه لذت ببریم اما همه به من خندیدند. ول کنید قضیه را، حوصله زیادی دارید؟
مایلی کهن افزود: جالب است بدانید برخی از آقایان که خودشان از ابتدا عامل توهین ها بودند، الان صدایشان درآمده و قیافه مظلومانه به خودشان گرفته اند؛ در حالی که خود آنها بنیانگذار این مسائل بودند.
پیشکسوت فوتبال ایران در پایان هم حرف هایی مانند شروع صحبت هایش را به زبان آورد: من نمی دانم که چاره ای دارد یا نه. اصلا نه ورزش می دانم و نه فوتبال.»