روند زاد و ولد
در طول دوره نسل انفجار (baby boom) از دههی 1940 تا 1960 میلادی، تعداد زایمانهای چندقلو در انگلستان و ولز به طور پیوسته در حدود 12 تا 13 در هر 1000 بارداری بود. مادران در دههی 1960 نوزادان خود را در سن متوسط 26 سالگی به دنیا میآوردند. سنی که احتمال تولد چندقلو کمتر بود.
از سویی در طول دهههای 1970 و 80، هم با در دسترس بودن روبهرشد تنظیم خانواده (شامل عقیمسازی مردان و زنان) و دورههای چالشبرانگیز اقتصادی، تعداد خانوادههای بزرگتر کاهش یافت. این مسئله باعث ایجاد اندازهی کلیشهای خانواده با 2٫4 کودک شد.
اکثر زنان در دههی 1970 و 80 از اواسط تا اواخر دههی بیست سالگی خود و به طور متوسط در سن 26 سالگی، بچهدار میشدند. این بدان معناست که نرخ زاد و ولد چندقلو در بریتانیا هم به پائینترین حد خود رسیده است که تقریبا ده زایمان به ازای هر 1000 عدد است.
در دههی 1990 و 2000، نرخ زاد و ولد چندقلو در انگلستان و ولز افزایش یافت. این مسئله تا حدی به خاطر افزایش سن جزئی در میانگین سنی زنانی بود که برای اولین بار مادر شده بودند؛ اما دلیل اصلی آن افزایش استفاده از درمانهای باروری بود.
در روزهای اولیهی درمان باروری، قرار دادن بیش از یک جنین در یک زمان برای افزایش شانس موفقیت بارداری رایج بود. با اینحال، این کار همچنین شانس چندقلوزایی را افزایش داد. در دههی 1990، نرخ چندقلوزایی ناشی از درمان باروری تا 28 درصد افزایش داشت در حالی که نرخ بارداری طبیعی 1 الی 2 درصد بود.
نگرانی دربارهی افزایش شدید چندقلوزایی به دلیل درمانهای باروری و تعداد این نوزادان که در نتیجه نارس به دنیا میآمدند باعث تشکیل کمپین «یک در یک زمان» برای ترویج انتقال تنها یک جنین در یک زمان شد. نرخ چندقلوزایی ناشی از درمان باروری در بریتانیا اکنون تنها 4 درصد است.
با اینحال از اواسط دههی 2000 تا اواسط دههی 2010، نرخ چندقلوزایی در بریتانیا به بیش از 16 در 1000 بارداری رسید (حدود 11 هزار بارداری چندقلو در سال). این اوج آمار چندقلوها احتمالا به دلیل افزایش نرخ باروری در زنان سنین بالاتر رخ داد، اما دلیل عمدهی آن استفادهی روبهرشد از درمانهای باروری قبل از تأثیر کمپین «یک در زمان» بود.
پس از کاهش آمار چندقلوزایی در دههی 2010، با آشکار شدن موفقیت کمپین یک در زمان دردادهها، آمار چندقلوزایی بریتانیا امروز به 14٫4 در 1000 زایمان میرسد؛ اما در حال حاضر افراد بیشتری نسبت به قبل به دنبال درمان باروری هستند. در سال 1991، حدود 6700 سیکل IVF توسط کلینیکهای باروری انگلستان ارائه شد. در مقایسه، 76000 سیکل IVF در سال 2021 انجام شد.
داشتن دوقلو، سهقلو یا بیشتر بدون شک برای بسیاری از خانوادهها لذتبخش است، اما میتواند با مشکلات بیشتری همراه باشد. برای مثال در بریتانیا، میزان مردهزایی در دوقلوها در مقایسه با حاملگیهای یک قلو تقریبا دو برابر است و میزان مرگ و میر نوزادان دوقلو بیشتر از سه برابر است.
پس از زایمان، سالهای اولیه بسیار چالشبرانگیزند. چرا که علاوه بر حمایتهای اولیه برای مراقبتهای عملی مثل تغذیه و خواب، فشارهای عاطفی و مالی هم احساس میشوند. هزینهی مالی خانوادههای چندقلو در مقایسه با داشتن دو تکقلوی پشت سر هم به شکل چشمگیری بیشتر است.
از اینرو در برنامهریزی برای مراقبتهای زایمان و سالهای اولیهی تربیت فرزند، باید جمعیت چندقلوزا را هم درنظر گرفت. از سویی پیشبینی افزایش آمار کار دشواری است به ویژه که آمار کلی حاکی از کاهش نرخ باروری هستند. ممکن است در طول زمان شاهد تولد نوزادان کمتری باشیم اما درصد چندقلوزایی همچنان افزایش پیدا کند.