بازیگر معروف درگذشت

گاردین گزارش داد: رابرت دووال بازیگر برنده اسکار که از فیلم کلاسیک «کشتن مرغ مقلد» گرفته تا فیلم پرفروش «رفتن در 60 ثانیه»، در طیف گسترده‌ای از فیلم ها ظاهر شده بود، از دنیا رفت.

رابرت دووال بازیگری پرانرژی و زیرکی بود که همیشه با شور و اشتیاق و اعتقاد بازی می‌کرد.

همسر وی، لوسیانا دووال در پیامی در فیسبوک نوشت: «باب در آرامش در خانه و در میان عشق و آرامش درگذشت. برای دنیا، او یک بازیگر برنده جایزه اسکار، یک کارگردان، یک قصه‌گو بود. برای من، او خیلی ساده همه چیز بود ... باب برای هر یک از نقش‌های متعددش، همه چیز را به شخصیت‌هایش و به حقیقت روح انسانی که آنها نمایندگی می‌کردند، بخشید. با انجام این کار، او چیزی ماندگار و فراموش‌نشدنی برای همه ما به جای‌ گذاشت.»

دووال شاید بیشتر با نقش کیلگور با کلاه سواره‌نظام در فیلم «اینک آخرالزمان» که در سال 1979 اکران شد، شناخته شود، که 2 دیالوگ از پرتکرارترین دیالوگ‌های تاریخ سینما را به همراه داشت - «چارلی موج‌سواری نکن!» و «من عاشق بوی ناپالم در صبح هستم». اما او همچنین به عنوان تام هیگن وکیل در «پدرخوانده» و «پدرخوانده قسمت دوم»، بو رادلی گوشه‌گیر در «کشتن مرغ مقلد» در آغاز دوران حرفه‌ای‌اش و بسیاری از نقش‌های مکمل در طول دهه‌های بعدی هم به خوبی دیده شد. او 7 بار نامزد جایزه اسکار شد و یک بار آن را در سال 1984 برای فیلم «رحمت‌های مهربان» در نقش یک خواننده موسیقی کانتری که سعی در غلبه بر اعتیاد به الکل دارد، دریافت کرد.

او سال 1931 در سن دیگو، کالیفرنیا متولد شد و در رشته تئاتر تحصیل کرد و پس از طی دورانی کوتاه در ارتش، سال 1955 در مدرسه تئاتر نیبرهود پلی‌هاوس در نیویورک (در کنار جیمز کان، جین هکمن و داستین هافمن) ثبت نام کرد و با هکمن و هافمن در یک آپارتمان زندگی می‌کرد.

دووال پیوسته در تلویزیون و تئاتر کار کرد که ایفای نقش در نمایش «چشم اندازی از پل» اثر آرتور میلر به کارگردانی اولو گروسبارد در سال 1965 که برنده جایزه شد و اولین نقش سینمایی وی در نقش بو رادلی مرموز در فیلم «کشتن مرغ مقلد» که در سال 1962 اکران شد، از جمله آنهاست.

در نهایت آنچه شهرت او را تثبیت کرد، بازی در «مش» فیلم برنده نخل طلای ساخته رابرت آلتمن در نقش فرانک برنز خودبزرگ‌بین بود. دووال که در فیلم جاده‌ای فرانسیس فورد کاپولا با نام «مردم بارانی» (1969) ظاهر شده بود، ارتباط خود را با موج نوی هالیوود با نقش اصلی در اولین فیلم بلند جورج لوکاس در سال 1970، یعنی تمثیل علمی تخیلی دیستوپیایی« THX 1138» تثبیت کرد. وی در 2 فیلم اول «پدرخوانده» هم بازی کرد اما به دلیل درخواست دستمزد برای بازی در فیلم سوم انتخاب نشد. وی همچنین در نقش کیلگور در «اینک آخرالزمان»، در نقشی که در ابتدا برای هکمن در نظر گرفته شده بود هم جلوی دوربین رفت.

دووال همچنین به بازی در فیلم‌های جریان اصلی‌تر، از جمله فیلم هیجان‌انگیز جنگ جهانی دوم «عقاب فرود آمده است» (1976)، طنز خبری- رسانه‌ای «شبکه» (1976) و درام بیسبال «طبیعی» (1984) ادامه داد. او اولین کارگردانی خود را در سال 1983 با فیلم «آنجلو، عشق من»، یک درام نیمه بداهه درباره یک کودک خیابانی رومانیایی در نیویورک، انجام داد. با وجود کسب جایزه اسکار برای فیلم «رحمت‌های مهربان»، نقش‌های اصلی به ندرت به او داده می‌شد، اما او در طول دهه‌های 80 و 90 حضور پررنگی در نقش‌های مکمل داشت و در طیف گسترده‌ای از فیلم‌ها ظاهر شد که فیلم هیجان‌انگیز گانگستری «رنگ‌ها» به کارگردانی دنیس هاپر، فیلم پرفروش «روزهای تندر» با بازی تام کروز (1990) و اقتباس از رمان مارگارت اتوود «سرگذشت ندیمه» (1990) از جمله آنهاست.

در سال 1992 او به تلویزیون بازگشت تا در سریال برنده جایزه به کارگردانی ایوان پاسر، نقش استالین را بازی کند. نقش اصلی دیگری در سال 1997، در دومین تلاش کارگردانی‌اش با عنوان «حواری»، به او رسید که در آن نقش واعظی را بازی می‌کند که معشوق همسرش را می‌کشد و سومین نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را برای این نقش دریافت کرد.

دووال 2 فیلم دیگر را کارگردانی کرد؛ «ترور تانگو» در سال 2002 و «اسب‌های وحشی» در سال 2015. او همچنان در طیف گسترده‌ای از فیلم‌ها، از فیلم های مهیج هالیوودی مانند «مرد زنجبیلی» و «رفته در 60 ثانیه» گرفته تا درام‌های چپ‌گرایانه مانند «ما صاحب شب هستیم» و «جاده»، ظاهر شد. علاقه دیرینه وی به فوتبال موجب شد تا در درام کم‌بودجه اسکاتلندی «شلیک به افتخار» در سال 2000 و کمدی «لگد زدن و جیغ زدن» (2005) با ویل فرل همراه شود.

دووال در دهه 2010 هم پیوسته به کار خود ادامه داد و سال 2015 برای فیلم «قاضی» نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد و عنوان مسن‌ترین بازیگر مرد نامزد شده اسکار تا آن زمان را از آن خود کرد.

دووال که یکی از مهم ترین حامیان جمهوری‌خواهان هالیوود در طول چند دهه‌ بود، سال 2014 از حمایت این حزب دست کشید.

این بازیگر 4 بار ازدواج کرد: با باربارا بنجامین (1964 تا 1981)، با گیل یانگز (1982 تا 1986)، با شارون بروفی (1991 تا 1995) و با لوسیانا پدرازا که در سال 2005 با او ازدواج کرد. او فرزندی نداشت.