مولانا

یونس شکرخواه، استاد پیشکسوت علم ارتباطات بر این باور است؛ بسیاری از چیزها در انبار هوش مصنوعی موجود است، اما هوش مصنوعی تجربه ندارد. هوش مصنوعی فکر نمی‌کند، احساس هم ندارد...

اینجا میزان فروش فیلم صرفا یک شاخص کمّی نیست، بلکه شاخص کیفی است که نشان می دهد در میان انواع فیلم های کمدی و لودگی، قصه ای از ادبیات کهن و مشاهیر فرهنگ و تمدن ایرانی، توانسته مردم را به تماشای خود ترغیب کند...

خانقاه که بر اساس اظهارات برخی کارشناسان، مولانا جلال‌الدین رومی بلخی در آنجا متولد شده است، اکنون با وجود وعده‌های بسیار برای بازسازی در وضع نامطلوبی به سر می‌برد.

برخی گفته‌اند تمام این جهان، از آغاز تا پایان هستی و تاریخ و طبیعت، چیزی نیست جز سخنرانی بلند خالق. یا شعر بلندی که خدای‌تعالی سروده است. هر تموجی در دریا یا هر تلاطمی در هوا، در واقع کلمه‌ای از کلمات منظومۀ شاعرانۀ خداوند است.

این مقاله کوتاه و لطیف، از تجارب وجودی مولانا پرده برمی‌دارد. همۀ ما نیز این سخن مولانا را به خوبی تجربه کرده‌ایم: تا درد و عشقی در کار نباشد، هیچ کاری را چنان که باید جدی نمی‌گیریم.

اگر فیزیکدان فاضل و فرهیخته‌ای مثل ماکس پلانک را با فلان صوفی بی‌سواد پشمینه‌پوش مقایسه کنیم، چه حجتی در دست داریم تا ماکس پلانک را تحقیر کنیم و آن صوفی را تجلیل؟

مولانا در این مقالۀ فیه ما فیه دربارۀ "علمای اهل زمان" که «در علوم موی می‌شکافند» می‌گوید اگر علوم و دانسته‌های این افراد را «در آتش اندازی این همه نماند، ذاتی شود صافی از این همه»، اما در مثنوی می‌گوید: ‌ای برادر تو همین اندیشه‌ای/ مابقی خود استخوان و ریشه‌ای

کتاب فیه‌ما‌فیه به یک معنا مثنوی منثور است. بسیاری از آنچه که مولانا در مثنوی به نظم گفته، در فیه‌ما‌فیه به شرح شکافته. تفاوت دیگر این دو کتاب، شاید در هیبت مثنوی و صمیمیت فیه‌ما‌فیه باشد.

رقص یکی از معدود فعالیت‌های زندگی بشر است که در آن تن و روح به همنوایی و هماهنگی می‌رسند و هر دو در یک جهت پیش می‌روند و از این پیشروی لذت هم می‌برند. احتمالاً مولانا نیز به این نکتۀ نازک واقف بود که پس از دیدار شمس، هیچ‌گاه دستش از دامن رقص کوتاه نشد.