افزایش نارضایتی مشترکان ایرانسل در هفتهها و ماههای اخیر، بار دیگر پرسش قدیمی اما بیپاسخ را به سطح افکار عمومی آورده است: این اپراتور بزرگ تلفن همراه تا چه اندازه خود را در قبال حقوق میلیونها مشترک ایرانی مسئول میداند؟ موج تازه اعتراضها، اینبار نه از دل شایعه یا بزرگنمایی، بلکه از تجربه مستقیم کاربران برآمده؛ تجربهای که برای بسیاری از شهروندان، به اختلال در زندگی روزمره و حتی کسبوکارشان ختم شده است.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک؛ در روزهای گذشته، یکطرفه شدن ناگهانی سیمکارتهای دائمی ایرانسل بدون اطلاع قبلی، خشم و سردرگمی گستردهای را رقم زد. خطوطی که سالها فعال بودهاند، ناگهان از دسترس خارج شدند؛ بدون پیامک هشدار و بدون توضیح شفاف!
ایرانسل در واکنش، دلیل این اقدام را «بررسی صورتحساب مشترکان» اعلام کرد؛ اما این توضیح نهتنها قانعکننده نبود، بلکه با واقعیت تجربه کاربران همخوانی نداشت.
بسیاری از مشترکان گزارش دادند که در همان زمان، اپلیکیشن «ایرانسل من» مبالغی را بهعنوان بدهی نمایش میداد که به گفته خود کاربران، اساساً وجود خارجی نداشت. برخی حتی تأکید کردهاند که حسابشان تسویه بوده یا مبلغ نمایشدادهشده، با صورتحسابهای قبلی همخوانی نداشته است.
تماس با پشتیبانی نیز، گرهی از کار باز نکرد؛ انتظارهای طولانی، پاسخهای کلیشهای و در نهایت ارجاع همهچیز به «مشکل سیستمی» که معلوم نبود چه زمانی برطرف خواهد شد.
این «مشکل سیستمی» اما برای بسیاری، هزینهای واقعی داشت. صاحبان کسبوکارهای کوچک و فروشندگان آنلاین که تمام ارتباط کاریشان به یک خط ایرانسلی وابسته است، ناگهان با خطی مواجه شدند که عملاً از اعتبار ساقط شده بود. در دنیایی که ارتباط، شریان اصلی اقتصاد دیجیتال است، قطع یکطرفه یک خط تلفن همراه، چیزی کمتر از مختل شدن معیشت نیست.
با این حال، ماجرا به همینجا ختم نمیشود. نارضایتی از ایرانسل، ماههاست که در لایههای مختلف جامعه انباشته شده است. افت محسوس کیفیت آنتندهی، تماسهای ناپایدار و اینترنتی که نام «پرسرعت» را یدک میکشد اما در عمل با قطعی، نوسان و کاهش شدید کیفیت همراه است، به بخشی از تجربه روزمره کاربران تبدیل شده است. بستههای اینترنتی کوچکتر میشوند، قیمتها با شتاب بالا میرود، اما کیفیت خدمات نهتنها بهبود نمییابد، بلکه در بسیاری موارد پسرفت هم دارد.
بسیاری از مردم میگویند آنچه امروز از سوی ایرانسل عرضه میشود، بیشتر به فروش قطرهچکانی اینترنت با نرخ طلایی شباهت دارد؛ مدلی که در آن، مشترک باید هزینه اینترنت پرسرعت بپردازد، اما در عمل با حجمهای ناچیز و کیفیتی ناپایدار کنار بیاید. این وضعیت، نتیجه مستقیم بازاری است که در آن رقابت واقعی کمرنگ شده و اپراتور، فشار چندانی برای حفظ رضایت مشتری احساس نمیکند.
در چنین شرایطی، انتظار میرود ایرانسل بهجای سکوت و پاسخهای مبهم، با شفافیت به افکار عمومی توضیح دهد: چرا خطوط بدون اخطار قطع میشوند؟ چرا خطاهای سیستمی، هزینهاش از جیب مشترک پرداخت میشود؟ و مهمتر از همه، چه برنامهای برای بازگرداندن اعتماد از دسترفته کاربران دارد؟
