اتهام سرقت فیلمنامه یک فیلم در جشنواره فجر ؛ درخواست نویسنده از ممانعت نمایش آن

دبیر محترم چهل و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر

جناب آقای منوچهر شاهسواری

موضوع: سرقت فیلمنامه

پیوست 1: فیلم تقاطع نهایی شب

پیوست 2: جشنواره سینمایی فجر

پیوست3: خانه سینما

این نامه را جهت اطلاع‌رسانی به برگزارکنندگان جشنواره فیلم فجر 44 و همچنین دست‌اندرکاران فیلم بلند سینمایی «تقاطع نهایی شب» و مدیریت محترم خانه سینما نوشته‌ام.

امروز از طریق دوستی مطلع شدم فیلمی که فیلمنامه‌ی ابتدایی آن را به‌صورت شرح سکانس نوشته بودم، بی اجازه‌ی من در بخش سودای سیمرغ حضور دارد. شرح ماوقع:

 

1- در اوایل زمستان 1401 در یک کافه‌ی شبانه نشسته بودم که کافه‌چی مرا به پسر جوانی که خود را فیلمساز می‌نامید معرفی کرد و گفت این فیلمساز جوان دنبال یک نویسنده جنوبی است و من تو را معرفی کردم. پسر جوان خود را سعید جلیلی معرفی کرد و شماره من را گرفت و آنقدر پیگیر من شد تا در نهایت در فروردین 1402 مرا راضی کرد فیلمنامه‌ای برایش بنویسم.

 

با این شرط که از ابتدا برایش روشن کردم که من فقط فیلمنامه‌نویس باشم و کار خودم را بکنم و او هم کار خودش را بکند و حاضر نشدم طرح خودش را تبدیل به فیلمنامه کنم را بپذیرم و گفتم من فقط طرح‌های خودم را می‌نویسم. به عادت نویسندگان که عادت ندارند با ناشر قرارداد امضا کنند، شروع به نوشتن خلاصه‌ی فیلمنامه کردم.

 

این ایمیل‌ها از تاریخ 18 فروردین 1402 تا تاریخ 18 اردیبهشت 1402، حدود یک ماه بین ما رد و بدل شد. در نهایت به یک خلاصه فیلمنامه به نام «تقاطع نهایی» همراه با شرح سکانس و خط دیالوگ و شخصیت‌ها رسیدم. آخرین نسخه را که برای او فرستادم تا بخواند، بعد از دو روز برایم برگرداند به این صورت که اسم هردومان را روی صفحه اول فیلمنامه نوشته بود و زیر اسامی شماره ثبت فیلمنامه را که 245596 بود در بانک فیلمنامه خانه سینما دیدم.

 

با او تماس گرفتم و گفتم چرا فیلمنامه‌ی ناقص را در فیلمخانه ثبت کرده و او گفت که این مشکلی نیست و دوباره گفتم مشکل اصلی اسم او در کنار اسم خودم است. قرار بود من نویسنده باشم و او هم کار خودش را بکند و این کار شبیه دزدی است که بدون اجازه من فیلمنامه را ثبت کرده است. بحث بالا گرفت و من گفتم حق ندارد روی این فیلمنامه اقدامی بکند و ترجیح می‌دهم آن را تبدیل به رمان کنم. گفتگوی ما همین جا تمام شد و بعد هم دیگر با او تماسی نداشتم. راستش تصور می‌کردم حالا که به او ایمیل زده‌ام و می‌داند ایمیل در مراجع قضایی قابل اثبات است، دست از پا خطا نمی‌کند.

 

 

2- 26 فروردین 1404، یعنی اوایل امسال، خیلی اتفاقی متوجه شدم این آقا برای گرفتن پروانه ساخت فیلمی با عنوان «تقاطع نهایی شب» در اسفند 1403 اقدام کرده است و پس از پرس و جو از دوستان سینمایی و جستجوی بانک فیلمنامه خانه سینما متوجه شدم نه تنها خلاصه فیلمنامه مرا حذف نکرده بلکه پی بردم آن فیلمنامه را فقط به نام خودش ثبت کرده و به دروغ روی فیلمنامه‌ای که همان اردیبهشت 1402 برایم ایمیل کرده بود نام مرا هم نوشته بوده است.

 

با جستجوی بیشتر حدس زدم که «تقاطع نهایی شب» همان «تقاطع نهایی» است که در آبان 1403 با اضافه کردن کلمه شب در بانک فیلمنامه خانه سینما دوباره ثبت شده است. بعد از پرس و جوهای بیشتر با دوستان سینمایی مطمئن شدم که موضوع هر دو یکی است. بنابراین به پیشنهاد دوست فیلمسازی که گفتند چنین موردی را بهتر است با تهیه کننده در میان بگذاری شماره تهیه‌کننده را که مهدی مددکار نام دارد پیدا کردم.

 

3- با مهدی مددکار به عنوان تهیه کننده تماس گرفتم و ایشان ضمن همدردی با قشر نویسنده که همیشه مورد ستم واقع می‌شوند و این‌که باید حق کپی‌رایت رعایت شود، گفتند که در این مورد اطلاعی نداشته‌اند و وقتی ابتدای فیلمنامه را برای‌شان خواندم اذعان داشتند که بله این همان فیلمنامه‌ای است که آقای جلیلی به او داده است و برای حل مشکل بهتر است با آقای محسن علی اکبری که خودش هم در دفتر ایشان کار می‌کند تماس بگیرم. وقتی پرسیدم ایشان چه سمتی در این پروژه داشته‌؟ جواب روشنی ندادند اما گفتند ایشان چون رییس همه ماست می‌تواند مشکل را حل کند.

 

4- بلافاصله با آقای محسن علی اکبری تماس گرفتم و ماوقع را شرح دادم. ایشان با کمال تعجب گفتند اصلا قضیه ربطی به او ندارد و چرا آقای مددکار چنین گفته است؟ گفتم پس من به ایشان زنگ می‌زنم و می‌گویم که شما چه گفته‌اید. بلافاصله گفتند: «نه! نیازی نیست. خودم با او تماس می‌گیرم و می‌پرسم و به شما اطلاع می‌دهم.» اما بعد از یک ساعت که خبری از او نشد به هر دو زنگ زدم که متاسفانه تا به امروز نه آقای علی اکبری دیگر تلفن مرا پاسخ داده‌اند و نه آقای مددکار.

 

5- بلافاصله با مشاوران حقوقی حرف زدم و اظهارنامه‌ای به شماره 1404220010316796 به تاریخ 20/02/1404 در دفتر الکترونیک قضایی ثبت کردم. با دوست فیلمسازی که در جریان بود تماس گرفتم و گفتم که اظهارنامه قضایی داده‌ام و او با خنده گفت: «بابا این فیلم ساخته شده و خانم «گیتی قاسمی» و «رویا جاویدنیا» بازی می‌کنند و خود تهیه کننده را چند روز پیش دیده است و گفته "عجب فیلمنامه‌ای بود! هر چه به این پسره جلیلی گفتم که نمی‌خواهی نویسنده‌اش را در جریان ساخت فیلم بگذاری، خندیده و طفره رفته است!"»

 

بلافاصله با خانه سینما تماس گرفتم و آنها گفتند با این شرط که به مرجع دیگری شکایت نبری می‌توانی شکایتت را از این‌جا پیگیری کنی. و این‌که مسائل خانگی باید در خود خانه سینما حل و فصل شوند. پرونده‌ای به شماره 1113/د/د در خانه سینما تشکیل دادم و تمام مدارک و شواهد و اظهارنامه را ضمیمه پرونده کردم.

 

6- از اردیبهشت 1404 تا حالا که حدودا ده ماه می‌شود گرفتار شکایت خانه سینما بوده‌ام و تازه یک هفته است که رأی داور را گرفته‌ام. داور در متن رأی، همان‌طور که خودش دائم در جلسات اصرار داشت، خلاصه فیلمنامه مرا یک طرح کوتاه که به‌صورت اشتراکی با آقای جلیلی نوشته‌ام معرفی کرده است.

 

 

در جلسه اول دادرسی که تاریخ آن 5 مرداد 1404 بود متوجه شدم این داور حتی به درستی پرونده را مطالعه نکرده است و اطلاعی از کلیات و جزییات آن ندارد. مهم‌ترین خواسته‌ من در این جلسه این بود که جلوی این فیلم باید گرفته شود چون موضوع رمانی است که دارم می‌نویسم. در همین جلسه هر چه اصرار کردم که باید تهیه‌کننده‌ها حضور داشته باشند، داور به شدت مخالفت کردند و گفتند پای آن‌ها را به میان نکشم.

 

7- در همین جلسه فیلم‌ساز مدعی شد که فیلمنامه‌ی او متفاوت از نوشته‌ی من است. تقاضا کردم فیلمش را بدهد ببینیم که قبول نکرد و گفت هنوز در مرحله راف کات است. لاجرم پیشنهاد دادم فیلمنامه نهایی را بدهد و باز هم بهانه آورد که خط خوردگی زیاد دارد! مجبور شدم طی نامه‌ای از خانه سینما بخواهم فیلمنامه نهایی را از شورای نظارت ارشاد بگیرد تا من و داور بخوانیم.

 

فیلمنامه را خواندم و بسیار متاسف شدم از ساختار به هم ریخته و دیالوگ‌های ضعیف آن. داور با من تماس گرفت و گفت که فیلمنامه را خوانده و 90 درصد همان فیلمنامه‌ی تقاطع نهایی است. هرچند در رای نهایی که به تاریخ 24/10/1404 صادر شده، به 80 درصد اذعان داشته است.

 

8- در جلسه دوم که 19 آبان ماه برگزار شد، فیلمساز ادعای تازه‌ای مبنی بر این‌که فیلمنامه بر اساس فیلم کوتاه خودش با عنوان «نفر سوم» نوشته شده است وارد عمل شد که اعتراض کردم و گفتم اگر ریگی به کفشش نداشته چرا از ابتدا بدون اطلاع بنده خلاصه فیلمنامه‌ای را که برایش ایمیل کردم در خانه سینما به نام خودش ثبت کرده است.

 

داور قصد صلح اجباری میان بنده و خوانده را داشتند که وقتی گفتم نرخ نهایی من را هرچه خانه سینما تقبل کند قبول دارم، با برافروختگی داد زدند: «مگر خانه‌ی سینما ....است که نرخ تعیین کند؟» بعد هم توهین‌های دیگری در حضور خوانده به من کردند که ترجیح دادم جلسه را ترک کنم.

 

9- بعد از این مدت زمان طولانی سرانجام داور رای را در تاریخ 24/10/1403 صادر کرد که در آن ضمن تکرار ایده‌های خودش مبنی بر اشتراکی بودن طرحی که به واقع خلاصه فیلمنامه‌ای است که سال 1402 از من به سرقت رفته، فیلمساز یا همان خوانده یعنی آقای جلیلی را متخلف به ثبت یکسویه طرح در خانه سینما معرفی کرده و ضمن در نظر گرفتن حق‌الزحمه عرفی نگارش طرح کامل فیلمنامه‌های نوعا اجتماعی که به نوشته ایشان 150 میلیون تومان است، خوانده را به پرداخت 60 میلیون تومان به عنوان حق‌الزحمه به من موظف کرده است.

 

10- در ابتدای رای خانه سینما نام سه داور آمده که ظاهرا یکی از طرف من و یکی از طرف خوانده معرفی شده است. ضمن این‌که این دو داور یعنی آقای جواد طوسی و محمد فوقانی را هرگز در جلسات مشاهده نکرده‌ای.

 

خواستم ضمن در جریان قرار دادن جناب دبیر محترم جشنواره فجر و دیگر همکارانش، مبنی بر اجحافی که در خانه سینما بر بنده شده، شما را از سرقتی بودن فیلمنامه فیلم بلند «تقاطع نهایی شب» مطلع کنم و همچنین عرض کنم که به تاریخ 5/11/1404شکایتی کیفری از سارق فیلمنامه‌ام و تهیه کننده‌اش با کد رهگیری 1404230183168376در دادگاه فرهنگ و رسانه ثبت کرده‌ام.

 

با توجه به مستندات ارائه شده که همراه با فکت و سند قابل ارائه در دادگاه و مراجع قانونی است و به روزنامه نیز تسلیم نموده‌ام، تقاضا دارم درباره حضور فیلمی که در نگارش فیلمنامه‌ی آن این همه غل و غش وجود دارد، در جشنواره‌تان کمی بیشتر بیندیشید و اگر بر شما مسجل شد که ادعاهای بنده درست است، از حضور این فیلم در این جشنواره و هر مراسم دیگری ممانعت به عمل بیاورید.