به گزارش خبرآنلاین، دوج اولین شرکتی بود که در سال 1991 یک پیشرانهٔ V10 بنزینی را به تولید انبوه رساند. این همان پیشرانهٔ مشهور وایپر افسانهای بود. علاوه بر این، دوج به اولین شرکتی تبدیل شد که از سال 1994 پیشرانهٔ V10 را در سینهٔ پیکاپها هم قرار داد.
به نقل از پدال، هرچند وایپر زودتر معرفی شد اما درواقع، توسعهٔ پیشرانهٔ V10 برای پیکاپهای رم قبل از وایپر آغاز شده بود. این یک نیروگاه 8 لیتری V10 بلوک چدنی بود که عضوی از خانوادهٔ موتورهای مگنوم کرایسلر محسوب میشد و برای پیکاپهای رم 2500 و 3500 در کنار پیشرانهٔ دیزلی کامینز ارائه شد. این پیشرانهٔ قدرت بیشتری نسبت به نمونهٔ دیزلی تولید میکرد اما طبیعتاً مصرف سوخت بیشتری هم دارد. پیشرانهٔ V10 مگنوم در طول دوران تولید خود بین 300 تا 310 اسب بخار قدرت و 610 نیوتن متر گشتاور تولید میکرد. در طول فرایند توسعهٔ این پیشرانه، توجه تیم توسعهٔ وایپر به آن جلب شد اما چون این نیروگاه بزرگ چدنی برای استفاده در خودرویی مثل وایپر مناسب نبود، بلوک موتور توسط لامبورگینی که آن زمان در اختیار کرایسلر بود، به آلومینیومی تغییر داده شد. پیشرانه V10 مگنوم در پایان سال 2003 از پیکاپهای رم کنار گذاشته شد ولی پیکاپ اسپرت رم SRT10 از سال 2004 تا 2006 با پیشرانهٔ 8.3 لیتری V10 آلومینیومی وایپر تولید شد.
![وانت هیولا با موتور 10 سیلندر](/Upload/Public/Content/Images/1403/06/12/0051310700r.jpeg)
از سوی دیگر، فورد برای اولین بار در سال 1997 پیشرانهٔ V10 خود را با نام ترایتون معرفی کرد. این پیشرانه که تا سال 2021 تولید میشد، از خودروهای مختلفی از پیکاپهای سنگین گرفته تا ونهای سری E و حتی شاسیبلند اکسکرشن مورداستفاده قرار گرفت. این پیشرانه عضوی از خانوادهٔ موتورهای ماژولار فورد بود و کورس پیستون و قطر سیلندر یکسانی با پیشرانهٔ کوچکتر 5.4 لیتری V8 فورد داشت که فقط دو سیلندر به آن اضافه شده بود. این پیشرانه زمانی که در سال 1997 معرفی شد، با 6.8 لیتر حجم، 275 اسب بخار قدرت و 575 نیوتن متر گشتاور تولید میکرد اما زمانی که از روی خط تولید کنار رفت، این اعداد به 362 اسب بخار و 624 نیوتن متر رسیده بودند.
پیشرانهٔ V10 موردبحث جایگزین پیشرانهٔ 7.5 لیتری V8 فورد شد که از دههٔ 60 مورداستفاده قرار میگرفت. حتی موتورهومها و اتوبوسهای مدرسهای که بر اساس پلتفرمهای فورد ساخته میشدند نیز از این پیشرانه بهرهمند شدند. موتور V10 ترایتون اما بعداً با پیشرانهٔ جدید 7.3 لیتری V8 گودزیلا جایگزین شد که بسیار پیشرفتهتر است و نهتنها قدرت بیشتری تولید میکند بلکه مصرف سوخت کمتری هم نسبت به موتور 10 سیلندر قدیمی دارد.
بنابراین، دوران پیکاپهای V10 سالها است که به پایان رسیده است. بااینحال، این دو موتور V10 آمریکایی آنطور که باید موردتوجه قرار نگرفتند. البته این نیروگاههای کاری قطعاً جذابیت موتورهای V10 فوقالعادهای مثل چیزی که در لکسوس LFA یا پورشه کاررا GT دیدیم را نداشتند اما در تعداد بسیار بیشتری تولید شدند و در سینهٔ پیکاپهای غولپیکر سخت کار کردند. ما دلتنگ موتورهای V10 خواهیم شد چه در سینهٔ سوپراسپرتها قرار داشته باشند و چه اتوبوسهای مدرسه.
5858