بوگاتی ویرون نهتنها یکی از شاخصترین خودروهای تاریخ، بلکه نماد بیپرواترین دوران مهندسی در صنعت خودروسازی است. با وجود ثبت رکوردهای خیرهکننده در قدرت و سرعت، ویرون میتوانست نسخهای حتی قویتر هم داشته باشد؛ نسخهای که هرگز به خط تولید نرسید، اما ردپای آن هنوز در تاریخ بوگاتی دیده میشود.
ویرون در طول یک دهه حضور روی خط تولید، مرزهای ممکن را بارها جابهجا کرد و استانداردهای تازهای برای سوپراسپرتها و هایپرکارها ساخت. با این حال، پشت صحنه این موفقیت پروژهای وجود داشت که قرار بود نقطه پایان باشکوهتری برای این اسطوره رقم بزند؛ پروژهای که در نهایت قربانی جاهطلبی بیش از حد و پیچیدگی مهندسی شد.
ده سال حکمرانی یک هیولا
بوگاتی ویرون طی 10 سال تولید، در قالب نسخهها و ادیشنهای متنوعی عرضه شد. اگرچه نسخه پایه با قدرت 987 اسببخار هم در زمان خود عددی باورنکردنی بهحساب میآمد، اما بوگاتی به این سطح قانع نماند. مهندسان مولشایم بهتدریج پیشرانه W16 هشت لیتری چهار توربوشارژر را تقویت کردند تا در نهایت، نسخههای سوپراسپرت و گرند اسپرت ویتس با قدرت 1٬183 اسببخار به میدان بیایند.
آواز قو برای ویرون
فرانک هایل، رئیس طراحی بوگاتی، سالها بعد فاش کرد که ویرون قرار بود یک خداحافظی نهایی و متفاوت داشته باشد. برنامه این بود که با یک فیسلیفت پایانی، قدرت موتور 16 سیلندر به 1٬341 اسب بخار برسد؛ عددی که جهشی 158 اسب بخاری نسبت به قویترین ویرون موجود در آن زمان به حساب میآمد. این نسخه قرار بود آخرین و کاملترین تفسیر از ویرون باشد.
نام انتخابی برای این پروژه مگاوات ویرون «MegaWatt Veyron» بود؛ عنوانی که به روشنی هدف بوگاتی را نشان میداد: عبور از مرز یک مگاوات قدرت. اگر این پروژه به نتیجه میرسید، ویرون حتی پیش از کونیگزگ One:1 به این رکورد تاریخی دست مییافت. اهمیت موضوع زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم One:1 در سال 2014، تنها یک سال پیش از پایان عمر ویرون، با قدرت 1٬341 اسببخار معرفی شد.
جاهطلبی پیِش و توقف پروژه
در کمال تناقض، دلیل اصلی لغو این ویرون قدرتمندتر خود فردیناند پیِش بود؛ کسی که ویرون بزرگترین پروژه شخصیاش محسوب میشد. او میخواست نسخه سوپراسپرت نه تنها به 1٬341 اسب بخار، بلکه به 1٬479 اسب بخار برسد تا سرعت نهایی 450 کیلومتر بر ساعت را لمس کند. اما تحقق چنین هدفی نیازمند بازطراحی عمیق شاسی، آیرودینامیک و سامانههای فنی بود؛ مسیری پرهزینه و بسیار پیچیده که در نهایت بوگاتی را به توقف پروژه واداشت.
از ویرون تا شیرون؛ تحقق یک رویا
ویرون سوپراسپرت در سال 2010 به سرعت 431 کیلومتر بر ساعت رسید، اما پیِش به کمتر از رکوردی تازه راضی نبود. بوگاتی در نهایت تصمیم گرفت این رویا را به نسل بعدی بسپارد. نتیجه این تصمیم، تولد شیرون با قدرت 1٬479 اسببخار بود؛ همان عددی که برای ویرون دستنیافتنی شده بود. شیرون بعدها حتی قویتر شد و در نسخه سوپراسپرت، قدرت 1٬578 اسببخار را ثبت کرد.
رکوردها، محدودیتها و تغییر مسیر
شیرون سوپراسپرت در سال 2019 به سرعت 490 کیلومتر بر ساعت دست یافت، اما نسخه تولیدی آن به 440 کیلومتر بر ساعت محدود شد؛ درست همانطور که ویرون سوپراسپرت برای حفظ ایمنی تایرها روی 415 کیلومتر بر ساعت قفل شده بود. پس از این رکورد، بوگاتی اعلام کرد که دیگر به دنبال تعقیب سرعت مطلق نیست؛ تصمیمی که حالا با مدیریت ماته ریماک، نشانههایی از بازنگری در آن دیده میشود.
امروز بوگاتی دیگر به پیست افسانهای اِهرا-لسین دسترسی ندارد و برای ثبت رکوردهای جدید باید به دنبال گزینههای تازه باشد؛ از پیست جانی بومر در فلوریدا گرفته تا جادههای بستهشدهای که پیشتر میزبان رکوردهای کونیگزگ بودهاند. با توجه به سهم قابل توجه فولکسواگن در بوگاتی، هنوز هم احتمال یافتن راهحلهایی غیرمنتظره وجود دارد.
منبع: خبرآنلاین
