کیلین مورفی فارغ از محبوبیت بالایی که میان طرفداران فیلم و سریال دارد -بهویژه به خاطر بارها نقشآفرینی در فیلمهای کریستوفر نولان و نقش تامی شلبی در Peaky Blinders- بازیگری متفاوت است. او را حقیقتاََ میتوان یک هنرپیشه و هنرمند نامید. بازیگری که برخلاف هیاهوی همیشگی هالیوودیها، همواره سکوت را برگزیده و از تمامی این حواشی دور مانده است چرا که اساساََ چنین چیزهایی را کماهمیت میداند.
کیلین مورفی ایرلندی، بدون شک از بهترین بازیگران دو دهۀ اخیر سینماست، و نکتهای که او را متمایزتر از دیگر ستارگان هالیوودی میکند، منش و رفتار اوست. بازیگری که احتمالاََ همگی نحوۀ صحبت و رفتار محجوبش را در مصاحبههای متعدد هالیوود دیدهاید. او یک ستارۀ سینماست و با کارگردانانی همچون کریستوفر نولان، کن لوچ، دنی بویل و … کار کرده است. گل سرسبد آنها نقشآفرینی درخشانش در فیلم Oppenheimer بود که دو سال پیش او را به اسکار و قلۀ بازیگری در هالیوود هم رساند. اما هیچ یک از اینها عطش کیلیان را سیر نکرد چرا که او نه یک بازیگر هالیوودی که به راستی یک هنرمند باسواد است.
او پس از دریافت جایزۀ اسکار و حضور در فرش قرمزها، مصاحبهها و مراسمهای گوناگون، ترجیح داد از چنین فضای شلوغ و پرهیاهویی فاصله بگیرد و به زادگاهش، ایرلند بازگردد تا در فضایی بسیار آرام، به کار خود به عنوان یک بازیگر و تهیهکننده ادامه دهد. او تصمیم گرفت از شهرت و مقامی که حالا و خصوصاََ با کسب اسکار در نقش اوپنهایمر کسب کرده، نه برای حضور در جشنها و پارتیهای هالیوودی، بلکه در راستای حمایت از داستانهای شنیدنی و کمتر دیده شده در زادگاهش ایرلند قدم بردارد.
او پس از «اوپنهایمر» در فیلم Small Things Like These به نقشآفرینی پرداخت. حضور او نه تنها به عنوان بازیگر، توجهها را نسبت به آن فیلم بالا برد بلکه یکی از مهمترین عوامل ساخت فیلم خود کیلیان مورفی بود که تهیهکنندگی اثر را هم برعهده داشت. فیلمی براساس واقعیت و کتابی به همین نام به نوشتۀ کلیر کیگان که به ظلم و استبداد کلیسا نسبت به دختران حاضر در رختشورخانۀ مجدلیه حقایقی را به تصویر میکشید.
پوستر فیلم «چیزهای کوچک اینچنینی» ؛ کیلین مورفی پس از کسب جایزۀ اسکار در فیلم «اوپنهایمر» به طرزی شگفتانگیز به روستایی در ایرلند میرود تا با عواملی کم نام و نشان، داستانی واقعی را به تصویر بکشد. گفتنی است که کیلیان مورفی موفق میشود نظر امیلی واتسون را برای بازی در فیلم جلب کند. همچنین او سبب میشود تا بن افلک و مت دیمون تهیهکنندگی اثر را برعهده بگیرند.
پس از آن، کیلین مورفی باز هم با تیم میلانتس، و در روستایی در انگلیس همکاری کرده و فیلم Steve را براساس کتاب Shy نوشتۀ مکس پورتر به روی پردۀ سینما برده است. کیلیان مورفی در این فیلم هم نقشی بهمراتب فراتر از بازیگر نقش اصلی داشته و حتی خود او بوده که از نویسندۀ کتاب، مکس پورتر- که دوست اوست- خواسته که آن را به فیلمنامه تبدیل کند تا آنها بسازند.
«استیو» داستان مردی به نام استیو را روایت میکند که مدیر مدرسهای به نام Stanton Wood است. مدرسهای برای کودکان استثنایی که به دلیل گذشتۀ تاریکشان، همگی از سوی جامعه و خانوادههای خود طرد شدهاند و حالا قرار است در این مدرسه به نحوی اصلاح تربیتی شوند. طبیعتاََ کار با چنین بچههایی بهمراتب برای تمامی کارکنان مدرسه دشوار است اما برای استیو دشواری دو چندان دارد. چرا که او خودش در گذشته اعتیاد شدید به الکل و مشکلات روانی داشته است. حالا یک گروه مستندسازی هم برای بررسی روند کار با این دانشآموزان به این مدرسۀ استثنایی آمدهاند و فشاری مضاعف روی دوش همگی گذاشتهاند.
نیمۀ اول فیلم Steve باکیفیت و خوب کار شده است. دوربین روی دست تیم میلانتس به خوبی کار میکند و در همان 40 دقیقۀ ابتدایی، تمامی دانشآموزان و حتی تا حدی کارکنان و معلمان برای بیننده ساخته میشوند. فیلمساز موفق میشود با کارگردانی خوب و نقشآفرینیهای قدرتمند بازیگران، فضایی بسیار سخت و پرتنش را برای بیننده بسازد که آقای مدیر (کیلیان مورفی) قرار است آنجا را کنترل کند.
کیلیان مورفی در این فیلم همچون تمامی آثار پیشینش نقشآفرینی قدرتمندی ارائه میدهد. حتی فیلمساز برای ساخت حس بهتر، چندین پلان بسیار سخت و چالشی طولانی از کیلیان مورفی گرفته که او به خوبی از پس این کار هم برآمده و بیننده را به تحسین نقشآفرینیاش و درگیری در چالشهای کاراکتر استیو وا میدارد.
تصویری از فیلم Steve (2025) ؛ نیمۀ ابتدایی اثر خوب کار شده است. استیو (کیلین مورفی) مدیر مدرسهای از دانشآموزانی مطرود و استثنایی است که باید بتواند این جو پرتنش را کنترل کند.
اما در نیمۀ دوم همه چیز به گونهای دیگر پیش میرود. در نیمۀ اول ما با تک تک بچهها، روابط میان آنها، خصوصیات عجیبشان و به طور کل مدرسۀ استنتون وود آشنا میشویم و سرنوشت همۀ اینها برای ما اهمیت پیدا میکند. اما در نیمۀ دوم همانطور که میشد از نام کتاب حدس زد (Shy) قرار است اثر بر روی این کاراکتر تمرکز کند. این چرخش خوب کار نشده و چه بسا حتی در نیمۀ اول، کاراکترهای دیگر فیلم برای بیننده درگیرکنندهتر از شای بوده و حالا که فیلمساز سعی در رها کردن بقیۀ بچهها و تمرکز روی صرف او و استیو میکند مخاطب را پس میزند.
فیلمی که در نیمۀ اول با رویکردی رئالیستی و مستندوار، چه در داستان و چه در فیلمبرداری، به تصویر کشیده شده است در نیمۀ دوم صحنههای سورئالی و توهمی دارد که به کل با فضای فیلم غریب است. برای مثال آن صحنه که فقط فیلمساز سعی در ارائۀ یک بازیگوشی تکنیکی با دوربین را دارد به یاد بیاورید که چقدر بیمنطق است. یا حتی صحنههای خلوت استیو که فیلمساز تصمیم میگیرد به جای بهرهبرداری از بازی بسیار خوب کیلیان مورفی، پلانهایی غیررئالیستی بگیرد تا توهم این کاراکتر را به تصویر بکشد!
در پایان هم فیلم سعی دارد با نمای صخره و دریا، مثلاََ یک بازی فرمیک راه بیندازد که حقیقتاََ شوخی است چرا که نه موفق میشود چنین مفهومی را در متن بیاورد و نه در زیرمتن!
تصویری از فیلم Steve (2025) ؛ فیلم در نیمۀ دوم شکست میخورد و نمیتواند شخصیت شای را با درونیاتی پیچیده برای بیننده بسازد و بیاهمیتی نسبت به سایر کاراکترهای فیلم، بیننده را پس میزند.
کیلیان مورفی در همکاری مجدد خود با تیم میلانتس پس از «چیزهای کوچک این چنینی»، در فیلم «استیو» به عنوان بازیگر نقش اصلی و تهیهکننده حاضر شده است. اثری که نیمۀ اول خوبی دارد اما در نیمۀ دوم عملکردی ضعیف دارد. بیایید صادق باشیم. همۀ ما منش هنرمندانۀ کیلین مورفی- که در این زمانه نایاب شده است- را ستایش میکنیم اما نباید بگذاریم چنین چیزی روی کیفیت پایین اثر پیش رو سایه بیندازد.
نمرۀ نویسنده به فیلم: 5 از 10
منبع: گیمفا
