به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، به نقل از کتاب « در محضر بهجت»، آیت الله بهجت در درس خارج اصول در تاریخ چهارم اردیبهشت 1374 درباره چگونگی همنشینی و مجالست با پیامبر (ص) نکاتی را بیان کرده است.
آیت الله بهجت در این باره تاکید می کند:
« مجالست با انبیاء و اولیاء، مرافقت [و دوستی] با ملائکه است، همهاش معنویات است. و ما هم نمیتوانیم عذر بیاوریم که آنها [در میان ما] نیستند که ما با آنها مجالست بکنیم؟ [چراکه] آثار قطعیه آنها [مثل] قرآن که به منزله ملاقات خودشان است [در بین ما هست]. مجالست با قرآن، مجالست با خود حضرت رسول صلیاللهعلیه وآلهوسلم است.
همچنین آثار اوصیاء مانند صحیفه سجادیه و نهجالبلاغه مثل این است که با خودشان داریم مکالمه و صحبت میکنیم و داریم گوش میدهیم که اصلاً چه میفرمایند.
چه بسا یک زمانی هم در همین آلات، اختراعات و اکتشافات بشود ـ نمیدانم الآن شده است یا نه؟ـ از فضا اصوات متکلمین و صاحبان اصوات را بشود جمع کرد.
مثلاً صوت داودی را بتوانند از توی فضا دربیاورند، این ممکن است و نمی توانیم بگوییم نیست و نمی توانیم بگوییم محال است. [اصوات] یک رشتههایی و دستگاههایی در فضا دارد، نمیشود بگوییم مستهلک مطلق میشود. این میزانی دارد.
ممکن است یکی از محامل «کَرَّرْتُها حَتّی سَمِعْتُها مِنْ قائِلِها؛ تکرار نمودم تا اینکه آن را از گویندهاش [حضرت حق] شنیدم.» همینجور باشد. یک صوتی بود خلق میشد دیگر، همان صدایی که در اول نزول وحی که خلق میشد و آن صدا را حضرت [پیامبر صلیاللهعلیه وآلهوسلم] استماع میکرد و القا میکرد، یک صدایی بود اما غیر از او نمیشنید، همان صدا ممکن است پیش اهلش و برای اهلش شنیده شود.